Rockwell Hardheidstoetsing van PEEK Polimeer Komposiete

PEEK (poliëteretherketoon) is 'n hoëprestasie-saamgestelde materiaal wat gemaak word deur PEEK-hars te kombineer met versterkende materiale soos koolstofvesel, glasvesel en keramiek. PEEK-materiale met hoër hardheid het beter weerstand teen krap en skuur, wat hulle geskik maak vir die vervaardiging van slytbestande onderdele en komponente wat hoësterkte-ondersteuning benodig. Die hoë hardheid van PEEK stel dit in staat om sy vorm onveranderd te behou, selfs nadat dit meganiese spanning en langdurige gebruik weerstaan ​​het, wat dit wyd gebruik kan word in velde soos lugvaart, motorvoertuie en mediese sorg.

Vir PEEK-materiale is hardheid 'n belangrike aanduiding van die materiaal se vermoë om vervorming onder eksterne kragte te weerstaan. Die hardheid daarvan het 'n beslissende impak op hul werkverrigting en toepassings. Die hardheid word gewoonlik gemeet deur Rockwell-hardheid, veral die HRR-skaal, wat geskik is vir mediumharde plastiek. Die toets is gerieflik en veroorsaak min skade aan die materiaal.

In die Rockwell-hardheidstoetsstandaarde vir Peek-polimeer-saamgestelde materiale word die R-skaal (HRR) en M-skaal (HRM) wyd gebruik, waaronder die R-skaal relatief meer algemeen toegepas word.

Vir die meeste onversterkte of lae-versterkte suiwer Peek-materiale (bv. glasveselinhoud ≤ 30%), is die R-skaal gewoonlik die voorkeurkeuse. Dit is omdat die R-skaal geskik is vir relatief sagte plastiek, die hardheid van suiwer Peek-materiale wissel gewoonlik van ongeveer HRR110 tot HRR120, wat binne die meetbereik van die R-skaal val - wat akkurate weerspieëling van hul hardheidswaardes moontlik maak. Daarbenewens het die data van hierdie skaal sterker universaliteit in die bedryf wanneer die hardheid van sulke materiale getoets word.

Vir hoë-versterkte Peek-saamgestelde materiale (bv. glasvesel/koolstofvesel-inhoud ≥ 30%), word die M-skaal dikwels gebruik as gevolg van hul hoër hardheid. Die M-skaal pas 'n groter toetskrag toe, wat die impak van versterkende vesels op indrukkings kan verminder en tot meer stabiele toetsdata kan lei.

Die Rockwell-hardheidstoetsing van PEEK-polimeerkomposiete moet voldoen aan ASTM D785- of ISO 2039-2-standaarde. Die kernproses behels die toepassing van 'n spesifieke las deur 'n diamant-indrukker en die berekening van die hardheidswaarde gebaseer op die indrukdiepte. Tydens die toetsproses moet spesiale aandag gegee word aan die beheer van monstervoorbereiding en die toetsomgewing om die akkuraatheid van die resultaatwaarde te verseker. Twee belangrike voorvereistes moet tydens toetsing in ag geneem word:

1. Monstervereistes: Die dikte moet ≥ 6 mm wees, en die oppervlakruheid (Ra) moet ≤ 0.8 μm wees. Dit vermy datavervorming wat veroorsaak word deur onvoldoende dikte of 'n ongelyke oppervlak.

2. Omgewingsbeheer: Dit word aanbeveel dat toetse uitgevoer word in 'n omgewing met 'n temperatuur van 23 ± 2 ℃ en 'n relatiewe humiditeit van 50 ± 5%. Temperatuurskommelings kan die hardheidslesings van polimeermateriale soos Peek aansienlik beïnvloed.

Verskillende standaarde het effens verskillende bepalings vir die toetsprosedures, daarom moet die onderstaande basis wat gevolg moet word duidelik gedefinieer word in werklike bedrywighede.

Die hardheid van sekere versterkte PEEK-saamgestelde materiale kan selfs HRC 50 oorskry. Dit is nodig om hul meganiese eienskappe te toets deur aanwysers soos treksterkte, buigsterkte en impaksterkte te ondersoek. Gestandaardiseerde toetse moet uitgevoer word in ooreenstemming met internasionale standaarde soos ISO en ASTM om die stabiliteit van hul kwaliteit en werkverrigting te verseker, asook om die veiligheid en betroubaarheid van hul toepassings in relevante velde te waarborg.