Die kernmeganiese eienskappe van koper en koperlegerings word direk weerspieël deur die vlak van hul hardheidswaardes, en die meganiese eienskappe van 'n materiaal bepaal die sterkte, slytasieweerstand en vervormingsweerstand daarvan. Daar is gewoonlik die volgende toetsmetodes vir die opsporing van die hardheid van koper en koperlegerings:
1. Brinell-hardheidstoetsmetode: Dit volg die hardheidstoetsbepalings wat in die internasionale standaard ISO 6506-1:2014 Metaalmateriale – Brinell-hardheidstoets gespesifiseer word. Hierdie toetsmetode is van toepassing op suiwer koper, geelkoper, brons of relatief sagte kopermateriale; byvoorbeeld, die hardheidstoetsvereiste vir gegote koperlegerings is Brinell-hardheid (HBW)-toetsing.
2. Afhangende van die verskillende hardheid en dikte van koper, kan Rockwell- of Vickers-hardheidstoetsmetodes ook aangeneem word. Byvoorbeeld, koper kan getoets word met behulp van die HRB-skaal (in ooreenstemming met die internasionale standaard ISO 6506-1:2014 Metaalmateriale – Rockwell-hardheidstoets – Deel 1: Toetsmetode), en koperplate kan getoets word met behulp van die HV Vickers-hardheidskaal. Die hardheidsstandaarde vir koper wissel na gelang van die verskillende samestellings en hittebehandelingstoestande, en evaluering moet uitgevoer word op grond van spesifieke toetsmetodes en standaarde.
3. Draagbare Webster-hardheidstoetsmetode: In ooreenstemming met die nasionale standaard GB/T 32660.1-2016 Metaalmateriale – Webster-hardheidstoets – Deel 1: Toetsmetode, is hierdie toetsmetode van toepassing op koper en sy allooiplate met relatief dun monsterdikte.
Die bogenoemde onderskeie toetsstandaarde vorm die tegniese basis vir die toetsing van koper en sy legerings. Wanneer ons produkte toets, kies ons verskillende toetsmetodes gebaseer op die materiaaltipe en toepassing.
Plasingstyd: 17 Okt-2025
